The news is by your side.

سرتېری

لیکوال: عين الله خاموش

0

د حوض پر ‌ژۍ ناست و. د مخ راسته خوا یې پر خپل راست زنګون لګولې وه. د تورو وېښتانو څوکې يې کښته ځړېدې. تورې، بادامي او باڼه ورې سترګې یې د حوض په پاکو او رڼو اوبو کې خپل انځور ته نیولې وې. خدایزده په کوم فکر کې ډوب و.

لاس یې وخوځېد په ګوتو کې نیولې نرۍ لښته یې حوض ته ورکښته کړه. سره مچۍ چې په حوض کې د ډوبېدو له وجهې یې پښې او وزرونه په اوبو کې وهل، د لښتې پر څوکه ونیښته. ده ورو لښته له اوبو را پورته کړه مچۍ یې سترګو ته نږدې ونیوه. هاخوا یې وکتل د حوض تر غاړه د دنګو چنارونو له څانګو د لمر وړانګې ده ته نږدې د حوض په څنډه لګېدې. مچۍ یې د لمر وړانکو ته په یو وچ ځای د لښتې له څوکې کوزه کړه، ده بېرته سر پر زنګون کېښود.

څو شېبې وروسته مچۍ د لمر وړانګو توده که ورو ورو په خوځښت راغله. د پرواز په تلاش يې بلاخره ناکامې هڅې بريالۍ شوې پښې او وزرونه یې ووهل لاړه پورته هوا ته والوته. ده سترګې پسې کږې کړې په شونډو کې موسک شو، چې یو دم یو غږ شو:

روحان لالا، روحان لالا! تولۍ (پوچک) وګوره تولۍ!

هلک د یوې تولۍ سوری کوزې شونډې ته برابر کړ نری شکېلی (هارنډ) یې ترې ویست، بیا یې په خوښۍ وویل:

_ لږ مخکې یې هیلۍ د کوز کلي د ملک زوی ته ورکړه، د ملک ورور دری ساجوره ډزې وکړې. ته وګوره ما دومره تولۍ راټولې کړې.

د دې په آورېدو د روحان ګوتې لکه د بې سېکه مارغه پښې سستې شوې. لښته ترې خوشې شوه لاړه د اوبو په تل کې پرېوته. ورو یې سر له زنګون را پورته کړ. په لږ وخت کې یې سترګې لکه سرې مچۍ سرې سرې آوښتې وې. د سترګو سپينې کاسې يې له درد او زوره سرې سيلۍ لاندې کړې. په کیڼ غومبوري یې اوږده غټه اوښکه ورغړېده. په حوض کې تر څڅېدو وروسته یې ډپ شو د اوبو پر هوار مخ یې ګردې څپې جوړې کړې.

تر شا ولاړ ماشوم هلک، چې د خیرنو جامو جیبونه یې په تولیو پړسولي وو، رنګ یې سپین والووت سترګې یې رډې راوختې حیران حیران یې ډارنده ورته کتل. د راسته لاس دوې ګوتې یې ماشوم ته د لاړ شه په معنا وښورولې. ماشوم کرار کرار شاته قدمونه واخیستل پسې یې مخ لارې ته سیده کړ تر ګړندی کېدو وروسته په منډو شو.

هلک به یو څه لرې شوی و، چې د بې وسۍ له زوره ډکه یوه سوزنده ناره پورته شوه. له نارې سره سم تړکا شوه د شاخوا دنګو چنارونو له څانګو تور تور کارغان لور په لور والوتل. د نارې لوړ غږ د ګڼو ونو په مینځ کې یوه انګازه جوړه کړه. هلک پل ونیو تر شا یې ورته را وکتل له وېرې په ژړا شو بېرته هماسې په منډو پسې ولاړ د ونو د مینځ په نرۍ لار پناه شو.

روحان دری ورځې له کوره ورک و. په څلورمه ورځ تیاره ماښام را پیدا شو. په بیړه خپلې خونې ته د ننه شو. خپل بکس یې تر موټي ونیو، بندونه یې اوږو ته واچول. د کوټې د وره په دستګیر کې یې ګوتې بندې کړې ور یې را خلاص کړ، خو پل یې ونیو څنګ ته د کوټې پر خټین دېوال یې د مور ځوړند انځور ته وکتل. ورغی انځور یې را کوز کړ پر ښیښه یې لاس ورتېر کړ پرې پراته ګردونه یې ترې پاک کړل. څو شېبې یې انځور ته وکتل بیا یې سترګې نمجنې شوې انځور یې په زړه پورې کلک ونیو، بېرته یې واخیست پر خپل مېخ یې وېزاند کړ.

د شهادت په ګوته یې دواړې سترګې پاکې کړې پسې لاړ له کوټې ووت. د کالې له لویې دروازې څخه په وتو یې له شانه د سلګیو غږ واورېد. و درېد شا ته په کتو یې تر شا ولاړې په مېنه پاتې یوازېنۍ خور له اوښکو ډکې سترګې ورته نیولې وې. خور یې پرې رامنډه کړه ورغاړې وته. یوه شېبه دواړو یو بل ټینګ په غېږ کې نیولي وو، يو د بل په اوږو يې اوښکې تويې کړې بیا یې د خور سر په دواړو څپېړو کې ونیو په تندي یې ښکل کړه په لوېدلي او غرېوه ډک غږ یې ورته وویل:

_ ځم چې د غربت له ښاماره ستا تنکۍ هیلې وژغورم. په تمه اوسه ورور به دې یوه ورځ خامخا بېرته راځي.

د دې په آورېدو يې د خور ژړا لا زور واخیست.

هغه يې همداسې د خور سترګو ته کتل ور څخه په شا یې څو ګامه فاصله واخیسته پسې لاړ د تور ماښام په بې پایه تورو تیارو کې پناه شو.

له دری میاشتو تمریناتو وروسته د دندې لپاره د روزګان په چهارچینو کې د غرونو په مینځ کې یوې پوستې ته ولېږل شو. د دندې په لومړیو کې یې یوه ورځ یوه همسنګر د دندې پر مهال ورته وویل:

_ چهارچینې هغه ځای دی، چې هر بوټی او پرښه یې د وسلوال پوځ په وینو رنګ دي.

بيا ټيټ شو د خړو بوټانو سسته شوې تسمه يې کش کړه. وروسته يې د لومړۍ خبرې په تعقيب زياته کړه:

_ دلته داسې خیالي ګرو ځوانانو سر کېښود، چې په مرۍ کې یې اوبه ښکارېدې. دلته باید د باز غوندې ځيرک و اوسې، ځکه هر مهال د برید احتمال شته.

هغه لږه موده چوپ و بيا يې وويل:

_ او هو رښتیا، دلته په راتلو ژر کور ته د تلو خوبونه هېر کړه. که په دوو کالو کې درته چانس برابر شو، نو ډېر خوش بخت به وې.

روحان د دې خبرو په آورېدو لرې یوې سپېرې غونډۍ ته وکتل بیا یې خپلې پلنګي چانټې ته لاس کړ دری رنګه د ملي بیرغ جنډه یې ترې را ویسته تر خپل تندي یې تاو کړه په لوېدلي غږ يې وويل:

_ مور او مينه مې د سترګو په وړاندې له لاسه ورکړې. خاوره مې مينه ده___مخکې له دې چې پناه شم، غواړم حق يې ادا کړم.

تر یو کال څه زیات وخت تېر شو، خو د ورور دیدن ته تږې خورکۍ یې لا هم ورته سترګې په لاره وه. کله به چې د کالې دروازه وټکېده، دې به خوشحاله خوله منډه ورواخیسته چې ګوندې ورور به یې وي، خو بېرته به ځوړند سر، سپېرې شونډې او مایوسه څېره را وګرځېده.

یوه ورځ مازدیګر لمر لوېده واده دا د نغري په غاړه ناسته وه د شپې لپاره یې کوم څه تیارول، چې دروازه ور وټکېده. غوږ یې ونیو سترګې یې لوګي ترخې کړې وې هغه یې په ګوټو موښلې، چې دروازه یو ځل بیا تر مخکني وار په زوره وټکېده. دې د تل په څېر خوشحاله خوله منډه ورواخیسته دروازه یې ورخلاصه کړه د دروازې مخ ته ډله خلک ولاړ وو. خلک ځوړند سرونه د دوه پټه دروازې دواړو خواوو ته لیکه لیکه ودرېدل. د خلکو له شا د څلورو کسانو په اوږو اېښی تابوت را د ننه شو. کسانو تابوت د دروازې تر سرپټي بام لاندې کېښود. د تابوت پر سر په سپین کاغذ شهرت لیکل شوی و. د تابوت په لیدو د نجلۍ له پښو لکه د خزان له جل وهلې پاڼې زور ولاړ په زنګنو را ړنګه شوه. کوم څوک را وړاندې شو تابوت یې پرانیست. یوازې پکې دوې په چرو څیري او په وینو لړلې پښې او څو ټوټې غوښې پرتې وې. د دې په لیدو د ولاړو کليوالو له خولو یوه هیبتناکه د ژړا چیغه پورته شوه. چا خپلو سترګو ته لاسونه او چا خپل څادرونه ونیول.

(Visited 23 times, 1 visits today)

Leave A Reply

Your email address will not be published.


cheap jerseyscheap nfl jerseyscheap mlb jerseyscheap jerseys