The news is by your side.

مجبوري

محمد نور شاهین

0

ښایسته هوا وه، هره خوا شنه ګلان غوړیدلي وو، هر ګل د بل ګل سره د ښه بوی او ښه رنګ په وړاندې کولو کې سیالي کوله.

زه هم له خپل هغه ملګري سره چې تل به چوپ،غمګین،له دنیا نه زړه توری او له هیچا سره یې ملګرتیا نه کوله، د خپلې پوهنځۍ مخکې په شین چمن کې ناست وم.

ما به هم تل له خپل ملګريسمیر څخه دا پوښتل، چې ته ولې تل چپ او غمګین یې او پدې ورځو کې دې طبیعت خراب ښکاري؟

دی به یوازې د یو تش کالبوت په شان ناست و او ځواب به یې نه راکاوه.

نن پوهنتون ته لږ د وخته راغلي وو. ما غوښتل د هغه د غمونو پېټی لږ څه سپک کړم نو ځکه مې له هغه سره بیا د هغه د یوازې‌والي او چوپتیا پوښتنه وکړه.

سمیر هم ملامت نه و، هغه نور زما له دا ډول پوښتنو څخه بیخي په تنګ راغلی و، هغه سر ټیت کړ او په ژورو سوچونو کې ‌ډوب شو.

له ښه ځنډ وروسته یې سر راپورته کړ،چې ګورم سترګې یې له اوښکو ډکې دي.

په لړزیدلي غږ یې وویل:هغه واده کېږي، هغه زما نه شوه، ما ورسره له ځانه زیاته مینه درلوده خو هغه لاړه او د بل شوه، هغه لاړه هغه لاړه، او له دې سره په ژړا شو.

ما ورته وویل چې څه شوي؟

 په غریو نیولي غږ یې وویل: ما له هغې سره ډیره مینه وکړه، خو پلار یې بل چاته ورکړه او راتلونکې شپه به یې واده وي، سره له دې چې هغه اوس د بل چا امانت ده، خو دې ته تیاره ده چې له ما سره وتښتي او نور ټول ژوند له ما سره یو ځای و اوسېږي.

په داسې حال کې چې ما ته یې په هیله‌مند نظر کتل، زیاته یې کړه؛ ایا مرسته راسره کولای شې؟

ما ورته ډاډ ورکړ چې خیر یو څه به وشي.

زما له دې خبرې سره یې ناڅاپه ځان زما غېږې ته را واچوو او په سلګو یې پیل وکړ.

څو شېبې وروسته مو یو ټولګیوال زمونږ په طرف راغی او ویې ویل: درس پیل شوی دی او ښوونکی ټولګي ته راغلی.

مونږ هم پاڅیدو،  په لاره کې سمیر وویل: وروره وروسته به له مسکا سره هم خبرې وکړو چې هغه په دې اړه څه وایي.

زما هم فکر ګډ وډ شوی و، په درس سم پوه نه شوم او هېڅ خوند یې نه راکاوه.

کله چې له ټولګي څخه راووتو،زه او سمیر له خپل مسیر څخه په بله لار روان شوو، ده خپل موبایل را وویست اوبې له ځنډه یېمسکا ته زنګ وکړ.

د مبایل د مقابل لوري څخه ځواب رانغی، خو بهیر بیا هم خوښ و، ځکه چې هغه ډیری وخت په یوازې‌والي کې تیر کړی و او اوس ورسره زه وم.

دچینایی ادبیاتو په پارک کې یو ځای کیناستو، اود یو نوی پلان په لټه کې شولو،له ډیرو خبرو او پلانونو څخه وروسته مو په دې سلا وشوه؛ چې باید سمیر زموږ له پخوانیو خبرو څخه مسکا خبره کړي، خو ستونزه دا وه چې زموږ سره وخت کم و او یوازې یوه شپه وخت مو درلوده، ځکه ټاکل شوې وه چې سبا شپه به د واده شپه وي.

دا چې زه او سمیر ډېر کلک ملګري وو او یو بل ته له خپل سر څخه هم تېر وو، خو اوس دا داسې مسله وه چې ما، سمیر او دریم او اصلي کس یعنې مسکا ټولو ته مشکل جوړېده.

زه هم له سمیر سره د هغه کور ته لاړم، د شپې مو تر ډېره په دې اړه خبرې وکړې، د شپې نا وخته د خوب ښاپېرۍ ته ورتر‌ ‌غاړېوتو.

کله چې مې سترګې رڼې کړې، تیاره وه،چې ګړی ته مې وکتل(۲:۴۳) وې، پاڅېدم؛ له لمانځه او تلاوت وروسته مې خدای ته د سوال لاسونه پورته کړل او د سمیر په مسله کې مې له هغه ذات څخه د مرستې غوښتنه وکړه.
دا مهال سمیر د کوټې ور را خلاص کړ او ډېر خواشینی ښکارېدو.

ما ترې وپوښتل؛ څه شوي دي؟

سمیر وویل: هغه مې له ټول پلان څخه خبره کړه، خو ویل چې اوس ډېره نا وخته ده او دا هر څه نا شوني دي.

له ډېر اسرار وروسته مې دې ته راضي کړه چې هغه به نیم ساعت وروسته په څلور لارې کې زما انتظار کوي.

سمیر له کوټې ووت، لږ ځنډ وروسته بیرته په داسې حال کې راغی چې دوه دانې تفنګچې یې په لاس کې وې، یوه یې خپله واخیسته او بله یې ما ته راکړه.

له اطاق څخه بیرون ته را ووتو، هوا ډېره نرمه چلېده او دغه نرمې هوا د یوې لویې پېښې راتګ ته شېبې شمارلې.

 سمیر خپل موټر را وویست، موټر ته پورته شوو، د څلور‌لارې په لوري روان شوو.

سمیر په ژورو فکرونو کې ډوب و او موټر د ډېر سرعت له امله له هوا سره خبرې کولې.

شل دقیقې وروسته موږ ټاکل شوي ځای ته ورسېدو.
چې ګورو مسکا له ځان سره یوه بله نجلۍ هم راوستلې وه، سمیر د مسکا په لوري روان شو او زه لږ څه لرې یو لوري ته ودرېدم.

د سمیر او مسکا تر منځ خبرو دوام درلود کله، کله به د دوی تر منځ خبرې جدي شوې.

سمیر ورته زارۍ پیل کړې، چې ما یوازې څه نشو کولی او اوس مې دغه ملګري زما سره د هر ډول مرستې ژمنه کړې، هغه د دغه خبرو سره په ژړا شوه او په غټو غټو اوښکو یې وژړل.

زه هم لږ څه ور نېږدي شوم او ورته ومې ویل: خورې اوس ډېره نا وخته ده او د خبرو وخت نه دی، ځئ چې لاړ شو او دغه مهلت له لاسه ورنکړو، زما د خبرو سره هم‌مهاله مسکا په ټوخي پیل وکړ او سمیر چیغې کړې؛ دا ولې؟؟؟؟

زه چې کله متوجه شوم، ګورم چې د مسکا له خولې وینې روانې وې.

مسکا په چیغو پیل وکړ، ما نه درته ویل چې اوس ډېره نا وخته ده، ما له خپل ژوند څخه لا مخکې لاس اخیستي او نیمه پیاله زهر مې خوړلي، ځکه زه په دې باوري وم چې زه ستا نشم کیدای، نو ځکه مې نه غوښتل چې نور ژوند وکړم.

سمیر چېغې کړې؛ هله ونېسه چې روغتون ته یې ورسوو.

خو هغې وویل: نه تاسو نور زما د ژوند د خوندي کولو لپاره کوښښ مه کوئ، ځکه اوس ډېره نا وخته ده.

سمیر په غېږه کې ونېوه او موټر ته مو پورته کړه.

موټر ته له پورته کېدو سره سم مو موټر په ډېر سرعت سره روان کړ، نو دا چې شپه وه او په سرکونو باندې ډېر بېرو بار نه و، د مسکا له خولې وینې روانې وې او دې ټوخل، سمیر ورته د فکرونو په نړۍ کې ډوب و.

روغتون ته له رسېدو سره سم مې چېغې کړې، بېړنی ناروغ دی، بېړنی!!!

نرسانو له را رسېدو سره سم غوښتل مسکا پورته کړي خو سمیر پرېښنودل او مسکا یې په خپله غېږه کې را اوچته کړه او د بېړنۍ خونې په لوري یې منډې کړې.

په بستر له څملولو سره سم ډاکټراڼو سمیر ته وویل: نور ته بهر وتلی شې.

په داسې حال کې چې مسکا په نېم ژواندي حالت کې پرته وه؛ چیغې کړې: سمیره، سمیر، س، ره!!!! مه م، ځ، ځه، مه ځه!!!

له دې خبرو سره یې له پزې هم وینې راغلې او په سلګیو کې یې وویل؛ مینه درسر، مینه….مینه درسره لرم، مینه درسره لرم!!!

له یوې ژورې ساه څخه وروسته یې نور د تل لپاره خدای په اماني وکړه.

ډاکټرانو هم سرونه ځوړند ونیول او وویل: په تآسف سره چې ناروغ مو وبایلود.

له دې خبرو سره سمیرپه زړه لاس کیښود،د درد له امله یې خوله خلاصه کړه،یو ناڅاپه د مسکا په کټ ورپریووت او بیا یې هېڅکله له خولې آواز اوچت نشو.

زما هم نوره په پښو کې سېکه نه وه او د خونې په غولې د ځنګنو په سر کیناستم له سترګو مې په داسې حال کې اوښکې تلې چې د سمسییمیرر، سمیر نامه مې تکراروله.

زه هم پوه شوم چې سمیر په بل جهان کې د یو ځای‌والي په موخه په مسکا پسې لاړ او نور به هېڅکله له ما سره خبرې ونه کړې.

(Visited 40 times, 1 visits today)

Leave A Reply

Your email address will not be published.