cheap nfl jerseyscheap jerseys from chinacheap mlb jerseyscheap nhl jerseyscheap jerseyscheap nfl jerseyscheap mlb jerseyscheap nfl jerseyscheap mlb jerseyscheap nhl jerseys
زموږ جهاد – afghansabawoon
The news is by your side.

زموږ جهاد

لیکوال: وحیـدالله کـاروان

0

چوپه چوپتیاه وه، لمر خپلې وړانګې ټولې کړې وې، د غره له پاسه د اسمان غاړې سرې برېښېدې، په شنو ونو پوښل شوي کلي او خړو خټینو دیوالونو د طبیعت تر ټولو ښکلې منظره جوړه کړې وه، ماښامنۍ سیلۍ د طبیعت خوشبويي خپروله. د کلي په کوز سر کې د ښوونځي نوې جوړې شوې ودانۍ په انګړ کې ډله عسکر تاوېدل، د ودانۍ نه څو قدمه وړاندې د کلي طرف ته د خټو جوړ شوي برج کې چې په سر یې شین رنګه ترپال خور وو، یو دنګ ځوان ماشه په لاس ولاړ وو، د کلي ښکلا یې ننداره کوله، د ښوونځي په انګړ کې د اوبو پمپ(څاه) ته څو تنه عسکر کوزه په لاس ولاړ وو، یوه يې پمپ واهه، په يوه انګړ کې یوه دریشي کړي ځوان د اودس په پار خولې ته اوبه اچلې، په څنګ کې یې ناست بل ځوان په خوله کې مسواک واهه؛ له ودانۍ یو دریشي کړی ځوان د مکتب انګړ ته راووت، په آمرنه غږ یې وویل:

 -هلکانو ژر ژر کوئ د لمانځه وخت دی، راځئ چې جمعه وکړو.
د کلي په منځ کې د  خټينو دیوالو جوړ جومات له زوړ لوډسپېکره د اذان په پار د الله اکبر نارې راووتې، اذان لا نه و خلاص چې مکتب ته له مخامخ کلا نه یو غټه مرمۍ چې سرې لمبې ورپسې د مکتب په لور په رامنډه وه، درز شو د مکتب په انګړ کې د خټین برج نه دوړې پورته شوې، نیم دیوال یې ړنګ شو، ورپسې د وړو مرمیو باران جوړ شو، د مرمیو غږونو د آذان غږ ورک کړ، د وړو مرمیو تر څنګ به یوه نیمه غټه مرمۍ چې له شاه به اور ورپسې وو، د مکتب په لور په منډه وه، چیغې جوړې شوې، په مکتب کې ډله ځوانانو ټوپک په لاس یو خوا بل خوا منډې وهلې، شیبې وروسته له دواړو خواو مرمیو وریدې، له دواړو خواوو د الله اکبر نارې اورېدل کېدې، له الله اکبر به وروسته یوه نیمه سره لمبه د کلي نه د مکتب په لور او مکتب نه به د کلي او ویالو په لور په منډه وه، درز به شو دوړې به پورته شوې یو نیم دیوال به ړنګ شو، په مکتب له درې خواوو مرمۍ ورېدلې، په ودانۍ کې به چیغې جوړې شوې ډزې به کرار شوې، شېبه وروسته به بیا ډزو زور واخیست، ساعتونونه تېرېدل، څو شېبې به ډزې کرار شوې بیا به یې زور واخېست، سپوږمۍ د اسمان له نیمایي اوښتې وه، ستورو سترګکونه وهل؛ تر سهاره چا سترګې پټې نه کړې، ستوري نادرکه شو، د آسمان له ختیځې خوا د غره له پاسه یوه رڼا راپورته شوه، د سهر لمر خپلې وړانګې خپرې کړې، اسمان رڼا شو، بیا ډزو زور واخېست، له کلا او ویالو نه څو څڼور ځوانانو د مکتب په لور منډه کړ درب شو، یو یې د پټیو منځ کې ړنګ شو، نورو یې ځانونه وغورځول،  درز شو د مکتب له سمیټی دیوال نه نرۍ دوړه پورته شوه، دیول ړنګ شو، د مکتب له خوا ډزې ورکې شوې، له شاه و خوا کورنو او ویالو څو په خاورو خړ پړ ځوانان چې ویښتان یې په اوږو پراته وو، غلي غلي د مکتب په لور روان وو، د ښوونځي ودانۍ او خواو شاه کورونه داسې سوري سوري او ړنګه شوې وو لکه څو لسيزې انقلاب چې پرې تېر شوې وي، د خونو په منځ کې د ښیښو ټوټې پرتې وې، له انګړ او یوې نیمې خونې به د ټپیانو زږیروي پورته شول. اوږدې څڼې یې وخورولې، نرۍ دوړه ترې پورته شوه، د خونې په منځ کې درې دریشي کړي ځوانان په وینو سره پراته یوه یې زږیروي کول، ورټیټ شو په ډډه یې واړو، برګ برګ یې وروکتل له ځان سره وبنګېد څه یې وویل، پورته شو، د خونې له کړکۍ یې بار نیمه ړنګ شوي برج ته پام شو، مخابره یې د واسکټ له جیبه راوویسته بټن یې ونیوله غږ یې کړ:

– اتل اتل کاروان اتل.

 بټن یې پريخوده له مخابرې غږ راووت اورم کاروانه، بیا یې بټن ونیوله غږ یې کړ.
ـ د مکتب پوسته فتحه شوه، دیارلس تنه وو، څلور یې زخمیان دي او پاتې نور مردار شوي دي، د خونې ووت د انګړ برج ته روان شو، له برجه د موبایل غږ راته، ورنیږدې شو د موبایل غږ ورک شو، د نیم ړنګ شوي برج منځ کې دنګ ځوان په وینو سور نسکور پروت وو!

 په ویښتانو یې لاس تېر کړ، سره نیم کنډۍ خولۍ یې په سر سمه کړه، ټوپک یې د برج نیم ړنګ شوي دیوال ته تکیه کړ، بیا موبایل وشرنګېد، ورنیږدې شو لاس یې ترې لاندې کړل، په ډډه يې واړو، غټ تک سپین مخ، اوږده توره ږیره او نري بریت یې په خاورو خړ شوي وو، ده یې په جیبونو ګوتې وهلې، د موبایل غږ ورک شو، شېبه وروسته بیا موبایل وشرنګېد د دریشي له جیبه یې کوچنی موبایل راوویست، ښیښې ته یې په ځير ځیر وکتل په اینګلیسي کې څه لیکل شوي وو، پرې پوه نه شو، له ځان سره وبنګېد چې دا د امریکا غلام خو دلته مردار شو، چې دا به یې کوم د مور مېړه زنګ وهلی وي؟ شنه بټن یې کیکاږله، موبایل یې غوږ ته ونیو د موبایل له لوډسپېکره یو کوچنی غږ راووت:

– هلو هلو لالا سالام الیکم، لالا تا خو هغه بله ورز وویل چې سبا مې ماش راځي او پیسې درلېږم، دلته کور کې سودا خلاصه شوې، دوکاندار ماما راته پرون ویل چې نور قرض پسې رانه شې اول هغه زوړ قرض خلاص کئ، د نیابۍ دواه هم خلاصه شوې، لالا زما چپلۍ هم شکیدلي، لالا ابۍ وایي ته کله پیسې رالیږې؟ غوړي او وړه هم خلاص دي، هلو لالا غږ مې اورې، ابۍ لالا مې غږ نه اوري.

موبایل یې له لاسه وغورزید ترپ شو له ځمګې نرۍ دوړه پورته شوه، په رنجو تورې سترګې یې له اوښکو ډکې شوې، په دریشي کړي ځوان ورټیټ شو، سره نیم کنډۍ خولۍ یې په درشي کړي ځوان وروغورزېده، په خاورو کې کيناست، د دریشي کړي ځوان جسد ته یې کتل، په اوږدو ویښتانو کې ګوتې تیرې کړې له خولې یې بې واره چیغې ووتې:

– یا ربه دا موږ څه وکړل دا موږ څه وکړل  زموږ دا جهاد  له چا سره او د چا لپاره ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.

                                                  ۲۲/ ۷/ ۱۳۹۶

(Visited 77 times, 1 visits today)

Leave A Reply

Your email address will not be published.