The news is by your side.

ټال

رفيع الله ارمان

0

په ټال کې ناست يم زنګيږم، ټالۍ خورم، د خود او بې خودۍ تر منځ يم. حواس مې ريږد اخيستي، غلي په کوټه کې شاوخوا وګورم چې د چا خو به را پام نه وي! د کتاب تر شا مې ځان پنا کړی، په ټوله هڅه بيا هم اوښکې نه شم را تم کولی. يوه ديارلس کلنه مجبوره غريبه نجلۍ د خپلې مور، کوچني ورور او مشرې خور د وږي نس، غم سر ګردانه کړې ده. زه يې لکه د ديوالي سرکين په ښيښه په ټال کې نندارې ته ډک ستونی ناست یم!

ډاکټرې وويل

ـ اه ګرانې! که کار غواړې نو بايد زړوره و اوسې.

غلې شوه. ويې ويل:

ـ بخت بي بي ترور به دې پوه کړې يې. څه يې درته وويل چې چيرې دې بيايم؟

ـ هيڅ! له غونډۍ مې غوا راوسته، مور مې پر تناره ډوډۍ پخوله، ترور مې خبرې ورسره کولې، ويل يې چې ارزو ته مې په کابل کې ښه کار پيدا کړی، که خدای کول، ګوله به مو غوړه شي. بس، په سبا مې مور غوټه راته وتړله. له ترور سره دلته راغلم.

سړي، ډاکټرې ته وکتل، ويې ويل:

ـ خو بخت بي بي بايد په هرڅه پوه کړې وای.

ارزو ته يې مخ ور واړاوه:

ته مو دلته د يوې دوه اتيا کلنې ناروغې ښځې خدمت ته را وستې يې. هر څه به ستا پر غاړه وي، ان د زړې ښځې پمپر به هم ور بدلوې.

ټال لکه يو جادويي خوب، کلي په کلي مې لاس نيولی ګرځوي، د يوه مظلوم او فقير هيواد د وګړو د ژوند ترا ژيدي يې را ته پلې کړې ده، د يو چا معصومه او محرومه څيره يې د کور په څلورو ديوالونو راته ځړولې ده!

ځوان لنډ د ګل تر بوټي ټوپ کړل، د ارزو تر څنګ کيناست. د سترګو له کونجانو يې د نجلۍ پلاستيکي شکيدلو زړو څپلکو ته وکتل، ورو يې وويل:

ـ وبښه.

ارزو نيغ ور وکتل، په غريو کې يې وخندل:

سړي کله له ښځو بښنه غواړي!

ځوان موسک شو:

ـ نو ما کله له غټې ښځې بښنه غوښتې!

ارزو وويل:

ـ له وړو نجونو خو بيخي ښه نه ښکاري.

ـ بښنه ښه ده.

ارزو وويل:

خو زما پلار بښنه نه غوښته. يوه ورځ يې خپله ډکه پياله چای واړاوه، خو زما مور يې د نصوارو پر ډبلي وويښته، ويل يې چې پياله دې سم ځای نه وه راته ايښې. مور مې بښنه ترې غوښته. ده منه منله.

په ټال کې زه د اوښکو سره يو ځای ټالۍ وهم او په رڼو سترګو د ناڅاپي او بې ګناه قتل ننداره کوم، کټ مټ لکه د هيواد روان حالات.

پلار مې خپله نجاري کوله، په هيچا يې کار نه درلود، ورځ به يې له څټک، ارې او رندې سره وه، خو وروسته يو ږيرور سړی کور ته را اموخته شو، تو پانچه يې تړله. ده به تر ډيرو خبرې ورسره کولې، بله ورځ يې ټوپک ورته راوړو. پلار مې يو سهار له ټوپک سره له کوره ووت. شيبه وروسته له پاخه سړکه ټکا راغله. طيارې را ورسيدې، بده ورځ يې جوړه کړه، مازديګر يې زما د پلار مړی راوړ، ما ور منډه کړه، په څادر کې يې پېچلی و، خو نيمايي څادر په وينو سور و.

مور مې چيغې وهلې، ويښته يې شکول… ځان يې له ځمکې ځمکې ويشت. نه کيده، د څو ښځو زور نه پرې رسيده چې کراره يې کېنوي، آخر د کلي ملا صيب غلې کړه، ويې ويل چې خوشاله اوسه، شهادت د بختور په نصيب وي. د کلي ښځو هم تر يو څه وخته د شهيد ښځه بلله، خو وروسته يې نوم بدل شو، کونډه. موږ د پلار له مرګ وروسته ښه ورځ ونه ليده. مور مې د خلکو بړستنې ګنډي، غاړې او خولۍ جوړوي، د خرڅلاو جرګان تياروي، ګذاره سخته ده. 

ټال هم ټالۍ در کوي او هم څه نه دي چې نه يې وايي! هر توری او هره کرښه يې د يوه اوږده ترا ژيدي سريال، يوه برخه ده. زه د کور د غړو په ګڼه ګوڼه کې بيا هم يوازې يم، دومره يوازې چې له هرې اوښکې سره مې د تير کليوالي او سخت ژوند يوه يوه سحنه څاڅي. بې کسي، لوږه، يوازيتوب، ناچاري، کرکې او د خواهشاتو ياغي تنده.

آرزو په خبره کې ور ولويده:

په سپين ږيرو هم باور مه کوه، زموږ په کلي کې يې نيک نظر اکا ګير کړ، په کادانه کې يې سوری جوړ کړی و، د کاريز پر دنې(خولې) را ټولو ښځو ته به يې کتل. يوه ورځ خدای و شرماوه، د غومبسو ځاله پرې را ولويده، سړی په چيغو له کادانې را ووت، غومبسې نه ترې جلا کيدې، بيا به کليوالو پسې خندل، ویل به يې چې نيک نظر اکا نه شرميده، غومبسې و شرميدې، رسوا يې کړ.

سم يې ويل، زما پلار له کليوالو سره په کادانه کې هماغه سوری وليد، ويل يې چې د يوې ورځې خبره نه وه، نېک نظر اکا د ديوال غار ته نږدې سم تيخنی(زوړ فرش) هوار کړی و، هر سهار به يې له هماغه سوري ښځو ته کتل، په کادانه کې به يې سلامته له چايو ډکه چایجوشه ورته تشوله…

د دغه سريال يوه بله سحنه

ارزو وويل:

ـ تاسو ته ولې ميرمن نه وايي؟ ما په خپله له بوډۍ واوريدل، خدمتګارې ته يې ور ناره کړه چې شفيقې، جامې مې سمې اوتو کوه.

آشپزې وويل:

ـ غريب خلک يوازې يو نوم لري. هله نو، کار مې ډير دی، ها پتنوس ور وړه.

بله سحنه

بوډۍ په سخته وخندل:

ـ عبدالله مې په خوب ليد، په لويه مغازه کې يې غاړه کۍ راته اخيسته.

ازرو وويل:

عبدالله څوک دی؟

ـ خاوند مې. لس کاله مخ کې موټر وواهه.

ـ نو ته خپل سړی په خپل نوم بولې؟!

بوډۍ حيرانې سترګې ور واړولې.

ازرو وويل

ـ مور مې پلار ته اې ويل. اې.  اې! چای راوړم؟

غلې شوه، ويې ويل:

ـ زموږ په کلي کې څوک د خپل سړي نوم نه اخلي، سپين سترګې ښکاري.

نصير احمد احمدي يوه رڼه آئينه په لاس کې نيولې، چې پکې د ټولنې زړه او ضمير ښکاري، پکې د وخت جبر او ناروا ښکاري. بلخوا پکې يو ستر راز ښکاري چې له هيچا پټ نه دی، هغه راز چې ډير خلک يې په ويلو غلي دي، يا خو يې نه وايي، څنګه خپل درون بيرون ته کړي؟!

دا دی، د مسافرت او له وطن نه د تيښتې په اغزن سيم له اوښتو، له غزني تر د هرات تر منارو يوه خبره درته وکم، په اسمانونو او فضا کې د نورو موجوداتو له سفر، د نورستان په څنګلونو کې د يوې پيغلې د ځوانۍ او هيلو تر رژيدو، د ايران د اصفحان او تهران له فتحو، د جادو، کوډو، غيب ويلو او دم دعا، د هندستان له پټاني سفر، د سيرلي، اوزې، پيشو او سپي سره له اوږدو اوږدو شپو وروسته ټال ته ختلی يم، ټالۍ وهم، ژاړم، او د ميرمن رقيې غوندې مې کله زړه سپک او کله په چاود شي. د ټال ۴۳ او ۴۴ پاڼې نشته، ټال مې خلاص کړ خو لا مې هم دغو دوو پاڼو کې سوالونه پاتې دي.

(Visited 76 times, 1 visits today)
Leave A Reply

Your email address will not be published.